నేను అప్పుడప్పుడు కథలు రాస్తూంటాను. రాసేదెక్కువ, పడేవి తక్కువ అని మా ఆవిడ వేళాకోళం చేస్తూంటుంది. నాకదో బలహీనత అయిపోయింది. ఒకటి అరా పడినా, రాయకుండా ఉండలేను.
ఆ రోజు ఆదివారం. కాఫీ తాగుతూ తీరికగా దినపత్రిక చదువుకుంటున్నాను. మా ఆవిడ ఆదివారం అనుబంధంలో వారఫలాలు చూస్తోంది.
“ఈ వారం మీరేదో శుభవార్త వింటారట” అంటూ నా వారఫలం గురించి చెప్పింది. అప్పుడే ఎదురుగా ఉన్న వేపచెట్టుమీద కాకి కావు కావు మంది. అటు కాకేమో చుట్టాలు వస్తారని హెచ్చరిస్తుంది. ఇటు మా ఆవిడేమో శుభవార్త అంటుంది. రెండింటికీ పొత్తు కుదరదే అని అనుకుంటుంటే – మ్యావ్ మ్యావ్మంటూ నా ఫోన్ మ్రోగింది. (మా అమ్మాయి ముచ్చటపడి పెట్టిన రింగ్టోన్ అది). మా మావగారు చేసారు. కొత్తగా వచ్చిన ఓ వారపత్రికలో నా కథ పడిందని, కథ బాగుందని చెప్పారు.
బయటకి వెళ్ళి ఆ పత్రిక కొనుక్కుని ప్రింట్లో నా కథని చూసుకున్నాను. నా అదృష్టం పుచ్చి పోయింది. ఆ కథని వాళ్ళు ప్రచురించడమే కాక, కథ చివర్లో నా మొబైల్ నెంబరు ముద్రించారు. నా ఆనందం వర్ణనాతీతం. మన వాడేనా లేకపోతే ఈ పేరుతో ఉన్న మరో రచయితా అని అనుమానపడే బంధుమిత్రపరివారం ఆ కథ రాసింది నేనే అని ఫోన్ నంబర్ చూసయినా రూఢీ చేసుకుంటారని సంతోషపడ్డాను.
ఆ తర్వాత చాలా మంది బంధువులు, మిత్రులు ఫోన్ చేసి అభినందించారు. ఏ సాహితీ నేపధ్యం లేని వ్యక్తి రాసిన కథ పత్రికలో రావడం అంటే సామాన్యమైన విషయం కాదంటూ మా మిత్రులు నన్ను ఊదరగొట్టేసి నేను వాళ్ళకి ఓ హోటల్లో పార్టీ ఇచ్చేడట్లు హామీ పొందారు. నేను ఆనందాంబుధిలో ఓలలాడసాగాను. నా ప్రమోదం ప్రమాదానికి దారితీసే రోజులు ముందున్నాయని గ్రహించలేకపోయాను.
* * *
నా కథ ప్రచురితమైన మూడు రోజులకి ఓ వ్యక్తి ఫోన్ చేసాడు. అనకాపల్లి దగ్గర ఏదో పల్లెటూరి నుంచి మాట్లాడుతున్నాడట. నా కథ బావుందని చెబుతూ, తను ఓ ఔత్సాహిక రచయితనని, తాను కూడా ఓ కథ రాసానని, దానిని పత్రికల వాళ్ళకి ఎలా పంపించాలో వివరంగా చెబుతారా అని అడిగాడు. నేను క్లుప్తంగా చెప్పాను. ఆ తరువాత కథ మొత్తం నాకు ఫోన్లోనే రేడియో నాటకంలాగా వివరించి ప్రతి ప్యారాకూ బాగుందా సార్ అని అడుగుతూ చివర్లో కథ చేత్తో రాస్తే మంచిదా, టైపు చేస్తే మంచిదా అని అడిగాడు. నాలో ఉత్సాహం నశించింది. నాకు చెబుతున్నట్లే ఫోన్ చేసి చెపితే బాగుంటుంది అని మనసులో అనుకుంటూ, ఎలా అయినా పర్వాలేదంటూ ఫోన్ పెట్టేసాను.
మర్నాడు ఆఫీసులో మా బాసు కాబిన్లో ఉన్నప్పుడు ఫోన్ మోగింది. బాస్ ముందు ఏం మాట్లాడుతామని ఫోనెత్తలేదు. ఆయనతో మాట్లాడి బయటకు రాగానే మళ్ళీ ఫోన్.
‘ఫలానా పత్రికలో ఫలానా కథ రాసింది మీరేనా?’ అని అడిగాడా వ్యక్తి. ఎవరో పెద్దాయనలా ఉన్నాడు. అవునన్నాను. ఆయన ఏదేదో మాట్లాడి చివరికి, ‘నీ పేరేంటి బాబు?’ అని అడిగాడు. నాకు దిమ్మ తిరిగిపోయింది. కనీసం నా పేరయినా తెలియకుండా ఇంతసేపు మాట్లాడడంతో నా హృదయం ముక్కలైంది. నా మీద నాకే జాలేసింది.
ఇంక ఆ పూట పనిచేయబుద్ది కాలేదు. బాస్ చెప్పిన అర్జెంటు పని పూర్తి చేసి, ఆయన దగ్గర పర్మిషన్ తీసుకుని ఇంటికి బయల్దేరాను. బస్ స్టాండ్ కొచ్చేసరికి మా కాలనీకి వెళ్ళే బస్ సిద్ధంగా ఉంది. ఇలా ఎక్కి కూర్చున్నానో లేదో, నా సెల్ఫోన్ మ్రోగింది. తాను విజయవాడ నుంచీ మాట్లాడుతున్నానని ఫోన్ చేసిన వ్యక్తి తనని తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు. ‘మీ కథ చదివాను’ అన్నాడు.
‘థాంక్యూ’ అన్నానేను.
‘మీ పూర్తి పేరు చెబుతారా?’ అని అడిగాడు.
‘పత్రికలో ప్రచురితమైనది నా సరైన పేరే’
‘అలా కాదు, మీ పేరుని ఇంగ్లీషులో ఎలా రాస్తారో చెప్పండి’
నేను నా స్పెల్లింగ్ చెప్పాను. అవతలి వైపు నుంచి నిశ్శబ్దం.
ఫోన్ పెట్టేసారేమోననుకొని, నేను ఆఫ్ చేయబోయాను. అప్పుడు వినిపించింది ఆయన మాట.
‘హలో, ఫోన్ పెట్టేయకండి. నేను మీతో మాట్లాడవలసింది ఇంకా ఉంది’ అన్నాడు. ఆ స్వరం దాదాపుగా అరిచినట్లుగా ఉంది.
‘మీ పేరులోని అక్షరాలన్నీ కలిపితే, 19 నెంబరు వస్తోంది…’ అన్నాడాయన.
నాకేం అర్థం కాలేదు.
‘అయితే ఏంటి?’ అని అన్నాను.
‘మీ పేరుకి ఇంకోక అక్షరం తగిలిస్తే బ్రహ్మాండమైన వృద్ధిలోకి వస్తారు’
‘నాకర్థం కాలేదు’
‘మీ పేరు స్పెల్లింగ్లో హెచ్ చేర్చండి చాలు, మీ దశ మారిపోతుంది’ అన్నాడు.
‘ఎలాగ?’
‘మీరు ఒకసారి నా దగ్గరకి రండి. విజయవాడ వన్ టౌన్ జండావీధికి వచ్చి నా పేరు చెబితే, ఎవరైనా మా ఆఫీసు చూపిస్తారు. నేను ప్రఖ్యాత న్యూమరాలజిస్టుని. నేను చాలా తక్కువ ఫీజుతో మీకు మేలు చేస్తాను…అదే మీ ఊర్లో అయితే కనీసం రెండు వేలు గుంజుతారు. వచ్చే ఆదివారం నాటికి మీకు అపాయింట్మెంటు ఇస్తున్నాను’ అన్నాడు.
అప్పటికి విషయం అర్థమైంది నాకు. నాకు ఇప్పటికి వచ్చిన పేరు చాలు, కొత్త పేరు అక్కర్లేదంటూ సున్నితంగా తిరస్కరించాను. మా సంభాషణ కొనసాగుతున్నంత సేపూ నా ఫోన్కి ఇంకో కాల్ వస్తూనే ఉంది.
నేను న్యూమరాలజిస్టుతో మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేయగానే, మళ్ళీ మోగింది. ఈ సారి ఎవరో అమ్మాయి మాట్లాడుతోంది.
‘సార్. నమస్తే… నేను ఫలానా కంపెనీ నుంచి మాట్లాడుతున్నాను. మీతో కొద్ది సేపు మాట్లాడచ్చా?’ అంటూ ఎంతో వినయంగా అడిగింది.
‘చెప్పండి’ అన్నాను.
‘మా కంపెనీ కొత్త ప్రాడక్టు లాంచ్ చేసింది, దాన్ని ఎంపిక చేసిన కస్టమర్లకి అమ్మి వారి విలువైన అభిప్రాయం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాం. మేము ఎంపిక చేసిన విశిష్ట వ్యక్తులలో మీరు కూడా ఒకరు’ అంటూ ఆ ప్రాడక్టు గురించి ఏదేదో చెప్పింది.
‘ప్రస్తుతానికి నాకవేం వద్దమ్మా’ అంటూ ఆ అమ్మాయికి నచ్చజెప్పేసరికి నా తల ప్రాణం తోకకొచ్చింది.
బస్ దిగి ఇల్లు చేరాను. అంత తొందరగా వచ్చేసరికి మా ఆవిడ కంగారు పడింది. ఒంట్లో బాలేదా అని అడిగింది.
‘ఏం లేదు, కాస్త తలనొప్పిగా ఉందంతే… కాస్త టీ పెట్టు’ అని చెప్పి వెళ్ళి ముఖం, కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని వచ్చాను.
నా ఫోన్ మోగింది.
ఈ సారి ఎవరో రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీ వాళ్ళు. నగరానికి 50 కిమీ దూరంలో ఏదో వెంచర్ ప్లాన్ చేసారట. నన్ను ఓ ప్లాటు కొనుక్కోమని అడుగుతున్నారు. నేను ప్లాటు కొనుక్కోవాలంటే వాళ్లు నగరానికి 50కిమీల దూరంలో కాదు 200 కిమీల దూరంలో వెయ్యాలని వాళ్ళకి అర్థమయ్యేలా చెప్పేసరికి తాతలు దిగొచ్చారు.
టీ తాగుతుంటే మళ్ళీ మోగింది నా ఫోన్. జవాబీయకుండానే, స్విచ్ ఆఫ్ చేసేసాను. కాసేపయ్యాక, మా ఇంటి లాండ్లైన్ ఫోన్ మోగింది. మా ఆవిడ ఎత్తింది. రెండు క్షణాల తర్వాత, ‘మీ ఆఫీసు నుంచి’ అంటూ ఫోన్ నాకందించింది.
అవతల వైపు నుంచి నా కొలీగ్ మాట్లాడుతున్నాడు…. మా బాస్ నా సెల్కి ఫోన్ చేసారట, ‘మీరు ఫోను చేసిన వ్యక్తి ప్రస్తుతం స్పందించడం లేదు’ అనే మెసేజ్ వస్తోందట. “వెంటనే బాస్కి ఫోన్ చేయమని” చెప్పాడు. మొబైల్ ఫోన్ స్విచ్ ఆన్ చేసి బాసుతో మాట్లాడి ఇలా ఫోన్ పెట్టానో లేదో నా సెల్ మోగింది. భయపడతునే హలో అన్నాను.
ఫోన్ చేసినామె ఇంగ్లీషులో దడదడా దంచేస్తోంది. సుప్రసిద్ధ క్లబ్ నుంచి మాట్లాడుతోందామె, క్లబ్ మెంబర్షిప్ డిస్కౌంటుతో ఆఫర్ చేస్తున్నారట. నాకు ఆసక్తి ఉందేమోనని ఫోన్ చేసిందట. నాకు ఆసక్తి, ఆ శక్తి రెండూ లేవని చెప్పి తప్పించుకున్నాను.
ఎన్నడూ లేనిది నాకిన్నీ కాల్స్ ఎలా వస్తున్నాయో అర్థం కాలేదు. ఆలోచనలో పడ్డాను. జవాబేమీ దొరకలేదు.
మళ్ళీ మ్రోగింది.
హలో అన్నానో లేదో, ఎవరో తరుముతున్నట్లుగా మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు అవతలి వ్యక్తి.
“సార్ మీ జుత్తు రాలిపోతోందా? మీకు చుండ్రు ఉందా?” అని అడిగాడు.
నాకేమీ అర్థం కాలేదు. ” ఇంతకీ మీకేం కావలి?” అని అడిగాను.
“నేను డా. రౌత్రాస్ క్లినిక్ నుంచి మాట్లాడుతున్నాను. మా దగ్గర హెయిర్ ఫాల్కి, హెయిర్ థిన్నింగ్కి, డాండ్రఫ్కి అద్భుతమైన చికిత్స ఉంది…. ఒక సిటింగ్కి పన్నెండు వందలు మాత్రమే…” అన్నాడు.
“నాకు అవసరం లేదు” అని ఫోన్ పెట్టేసాను.
కాసేపయ్యాక మళ్ళీ మ్రోగింది. ఈ సారి ఎవరో పాఠకుడు చేసాడు. నా కథ బాగుందని, ఇంకా అలాంటి కథలు ఎన్నో రాయాలని కోరుకున్నాడు. ‘అమ్మయ్య, పనికొచ్చే ఫోన్ ఒక్కటొచ్చింది’ అనుకున్నాను. ఒక ఎస్. ఎం. ఎస్ వచ్చింది – ఓ ఆవిడ నుంచి. కథ బాగుందని రాస్తూ, మెసేజి చివరలో తన పేరు రాసి క్రింద అజ్ఞాత పాఠకురాలు అని రాసింది.
మర్నాడు పొద్దున్న ఆఫీసులో సీరియస్గా పనిచేసుకుంటుంటే నా సెల్ మ్రోగింది.
“మీకు పాన్ కార్డ్ ఉందా?” అంటూ ఓ ఆడ గొంతు ప్రశ్నించింది.
ఇన్కంటాక్స్ ఆఫీసు నుంచేమోనని అనుకుని, “నా రిఫండ్ క్లియర్ అయిందా మేడమ్?” అని అడిగాను.
“మాది ఏ టు జడ్ సర్వీసెస్ అండి. మీకు పాన్ కావాలంటే రెండు వందల రూపాయలకే వారం రోజుల్లో అందిస్తాం”
“నాకు పాన్ కార్డు ఉంది” అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాను.
సాయంత్రం క్రెడిట్ కార్డు ఇస్తామని ఓ బ్యాంకు నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. యాభై వేల రూపాయల వరకు క్రెడిట్ ఇస్తారట, సులభ వాయిదాలలో చెల్లించవచ్చు అంటూ టెంప్టింగ్గా మాట్లాడాడు. క్రెడిట్ కార్డు ఉచ్చులో పడకూడదని నేను ముందే నిర్ణయించుకోడం వల్ల అక్కర్లేదని చెప్పేసాను.
నా మొబైల్ ఫోన్కి వస్తున్న అవాంఛిత పిలుపులు… అంటే అన్వాంటెడ్ కాల్స్ ప్రస్తుతం నాకు సమస్యగా తయారయ్యాయి.
“ఓస్, ఇదో పెద్ద సమస్యా”, అని తేలికగా తీసిపడేస్తూ, “కాల్ బ్లాక్ పెట్టుకుంటే పోలా, లేదా తెలియని నెంబర్లని నుంచి ఫోన్లెత్తకపోతే సరి…” అంటూ మా ఆవిడ సలహా ఇచ్చింది. ఈ సంగతి మా బావమరిదిలో ప్రస్తావిస్తే…. ” స్వయానా కేంద్ర ఆర్ధిక మంత్రి…. పార్లమెంటులో మాట్లాడుతుండగా…. ఆయనకే అప్పిస్తామని ఎవరో ఫోన్ చేసారు బావా, నువ్వు నేను ఎంత…..?” అన్నాడు ఓదార్పుగా.
ఇలా రెండు రోజుల పాటు నా ఫోన్ మ్రోగుతునే ఉంది, ఈ సారి ఫోన్ చేసినతను “నాకు కార్ లోన్ ఇప్పిస్తామని” చెప్పాడు. “ఈ రోజులలో కనీసం లక్ష రూపాయల కారైనా లేకపోవడం పెద్ద లోటు సార్” అన్నాడు.
“మరి పెట్రోల్కి కూడా అప్పిస్తారా?” అని అడిగాను. నేనేదో జోక్ చేసినట్లు ఫీలయిపోయి, విరగబడి నవ్వాడు. “దానికి ఎవరూ లోన్ ఇవ్వరు…” అన్నాడు.
“అయితే నాకు అక్కర్లేదు” అని చెప్పి ఫోన్ కట్టేసాను.
నా ఆశ్చర్యం తీరడం లేదు. ఎన్నడూ లేనిది నాకిన్ని ఫోన్లు ఎందుకొస్తున్నాయో నాకు తెలియడం లేదు. మళ్ళీ నా ఫోన్ మ్రోగింది. హలో అని అనగానే అవతలి వైపు నుంచి కొన్ని క్షణాల పాటు నిశ్శబ్దం. ఉన్నట్టుండి “అష్టైశ్వర్య ప్రాప్తిరస్తు” అని ఓ గంభీరమైన కంఠం వినబడింది. ఎవరో పెద్దాయన దీవిస్తున్నాడేమోనని అనుకున్నాను. వెంటనే… తాను బద్రీనాథ్ దగ్గరిలోని బ్రహ్మర్షి ఋష్యాశ్రమం తరపున ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రతినిధినిని మాట్లాడుతున్నానని ఆయన పరిచయం చేసుకున్నాడు.
వాళ్ళ నలకుబేర యంత్రం కొనుక్కుంటే లక్ష్మీకటాక్షం సిద్ధిస్తుందని వివరించాడు. చిన్న మొత్తంతో పెద్ద లాభం పొందచ్చని భరోసా ఇస్తున్నాడయన.
“అలాంటి యంత్రాలలో నాకు నమ్మకం లేదు” అంటూ తప్పించుకున్నాను.
నా బాధలింకా తీరలేదు. జీవిత ధీమా పాలసీలు ఇస్తామని, సరకులు కొంటే ఉచితంగా డోర్ డెలివరీ చేస్తామని ఓ సూపర్ మార్కెట్ వారు…. రకరకాల వాళ్ళు నాకు ఫోన్ చేస్తునే ఉన్నారు.
కొద్ది సేపటి క్రీతం నుంచి ఎవరో మిస్స్డ్ కాలిచ్చి వదిలేస్తున్నారు. నాల్గో సారి అదే నెంబర్ నుంచి రింగ్ ఇచ్చి వదిలేస్తే, ఇక నేనే చేసాను.
“నీ మనసు నాకు తెలుసు…తెలుసు” అనే డయలర్ టోన్ వినిపిస్తోంది. ఎవరు ఫోనెత్తడం లేదు.
కాసేపాగి మళ్ళీ చేసాను. అదే పాట వస్తోంది, కానీ ఎవరూ మాట్లాడడంలేదు. రెండు క్షణాలపాటు ఆ పాట వింటుంటే నాకు నా పాట్లు గుర్తొచ్చాయి.
“నా నెంబరు మీకు తెలుసు…తెలుసు…” అని పేరడీగా పాడుకున్నాను. నాకు ఫోన్ చేసేవారంతా బహుశా “మీ నెంబరు మాకు తెలుసు… తెలుసు…” అని పాడుకుంటారేమో!
ఇంతలో మళ్ళీ మోగింది ఫోన్. ఈసారి ఏదో అన్నదాన సత్రం నుంచి. పవిత్రమైన కార్తీక మాసంలో పేదసాదలకి అన్నదానం చేస్తున్నారట. నా తరపున ఓ వంద మందికి అన్నదానం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారట. దానికయ్యే ఖర్చు మొత్తం పంపిస్తే పుణ్యకార్యం జరిపించి, రసీదు పంపుతామన్నారు.
ఆయన చెప్పిన ఫీజు గూబ గుయ్మనిపించింది.
‘ఇప్పడు కాదులెండి’ అని తప్పించుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ‘ఇంతకీ నా నెంబర్ ఎవరిచ్చారు మీకు?’ అని అడిగాను.
‘మీ కథ ఫలానా పత్రికలో పడింది కదండి, అందులో మీ నెంబర్ ఇచ్చారుగా…’ అన్నాడాయన.
ఎంత సేపటికీ వదలడే ఆ ఆసామి. చివరికి కాస్త కటువుగా చెప్పాల్సొచ్చింది.
కసురుకుంటే కసురుకున్నాను కానీ నా సమస్యకి అసలు కారణం తెలిసింది. కథ పంపిస్తూ, హామీ పత్రంలో నా మొబైల్ నెంబర్ చేర్చడం చేసిన పని ఇది.
ప్రమోదం కలిగిస్తుందనుకున్న పని, ప్రమాదానికి దారితీసింది. పోనీ నెంబరు మార్చేసుకుందామా అంటే ఎంతో మందికి మళ్ళీ కొత్త నెంబరు ఇవ్వాలి, పత్రికల ఆఫీసు వారెవరనా పాత నెంబరికి ఫోన్ చేస్తే ఇబ్బంది, ఏం చేయాలో పాలు పోలేదు.
చివరగా ఓ ఆలోచన తట్టింది. ఇకపై కథలు పంపేడప్పుడు, హామీ పత్రంలో ఫోన్ నెంబర్ లేకుండా పంపాలని, ఒక వేళ పత్రికల వాళ్ళ దగ్గర నా నెంబరు ఉంటే దానిని ప్రచురించవద్దని కోరాలని నిర్ణయించుకున్నాను. కాస్త ఊరట కలిగింది నాకు.
(సమాప్తం)
(ఈ కథ 14 మార్చి 2012 నాటి సన్ఫ్లవర్ వారపత్రికలో ప్రచురితం)
